Ağasar Basamak Olma
Her yıl aynı sahne, aynı cümleler, aynı hayal kırıklığı…
FATİH MUHCU
fatihmuhcu@hotmail.com - 05462369940
Her yıl aynı sahne, aynı cümleler, aynı hayal kırıklığı…
İstanbul’da düzenlenen Trabzon Günleri yine başladı. Yine kalabalık, yine yoğun bir program, yine büyük sözler… Emek var mı? Var. Katkı sunanlara teşekkür etmek gerekir mi? Elbette gerekir. Ama mesele tam da burada başlıyor: Teşekkür faslından sonra geriye kalan gerçekler.
Yıllardır bir şeyi anlatmaya çalışıyoruz: Ağasar Otçu Yürüyüşü.
Bir kültür, bir gelenek, bir kimlik…
Ama gel gör ki, her sene aynı noktadayız.
Var gibi, ama yok. Anılıyor gibi, ama görünmüyor.
Bugün gelinen noktada durum daha da düşündürücü.
Resmî paylaşımlarda ne “Ağasar” adı var, ne de Ağasarlı sanatçılar…
Liste yayınlanıyor, saatler sonra eksikler fark edilince apar topar telefonlar açılıyor:
“Seni de otçu yürüyüşüne yazalım…”
Bu mudur kültüre verilen değer?
Bu mudur temsil?
Cumartesi günü yapılacak yürüyüşe bakıyoruz:
Saat 14:00’te başlayacak, bir saat içinde bitecek.
Ardından “büyük sanatçılar” sahne alacak.
Peki o zaman açıkça soralım:
Ağasar’da büyük sanatçı yok mu?
Eğer listede yoksan, görünmüyorsan, adın geçmiyorsa…
Bu organizasyonda gerçekten var mısın?
Yoksa sadece bir boşluğu doldurmak için mi çağrılıyorsun?
Gerçek şu ki;
Ağasar yıllardır bu organizasyonlarda değer olarak değil, detay olarak görülüyor.
Sahnenin merkezinde değil, kenarında…
Programın özünde değil, dipnotunda…
Ve her yıl aynı cümleyle bitiriyoruz:
“Uzun lafın kısası… Ağasarlılar olarak yine basamak olmaya talibiz.”
Ama belki de artık asıl soruyu sorma zamanı gelmiştir:
Basamak olmaya devam mı edeceğiz, yoksa kendi yolumuzu mu çizeceğiz?
