AKADEMİNİN SESSİZLİĞİ VE TRABZON’UN Sahipsizliği

AKADEMİNİN SESSİZLİĞİ VE TRABZON’UN Sahipsizliği

​Ecdadımız Selçuklu ve Osmanlı, fethettiği topraklara önce kılıçla değil, "akılla" girerdi. Nizamiye Medreseleri sadece fıkıh konuşmaz; tarımdan astronomiye, halkın derdinden devletin bekasına kadar her alanda çözüm üretirdi. Fatih Sultan Mehmet Han, İstanbul’u fethederken mühendisliği ve ilmi en ön safta tutmuş, "Hüner bir şehir bünyad etmektir; reaya kalbin abad etmektir" demiştir. Yani asıl marifet, şehri inşa etmek değil, o şehirde yaşayan insanların gönlünü ve refahını ihya etmektir.
​Peki, bugün Karadeniz’in incisi Trabzon’da durum ne?
​Tebrik Kuyruğu mu, Çözüm Merkezi mi?
​Karadeniz Teknik Üniversitesi (KTÜ), bu bölgenin hafızasıdır. Ancak son yıllarda görüyoruz ki; üniversite yönetimi şehrin gerçek gündeminden ziyade, protokol ziyaretleri ve şampiyonluk tebrikleriyle meşgul.
​Kokarca Böceği istilası fındık üreticisinin uykusunu kaçırıyor, bahçeler elden gidiyor. Nerede bu işin laboratuvar çalışması? Nerede çiftçiye rehberlik edecek o devasa akademik kadro?
​Yaban Hayatı ve Ayılar köylünün canına ve malına kastederken, yaşam alanları daralan hayvanlarla insan çatışmasına bilimsel bir reçete sunulduğunu duyan var mı?
​Akademi, sadece fildişi kulelerinde makale yazmak için değil, sokağın derdine derman olmak için vardır. İmam Gazali’nin dediği gibi: "Amelsiz ilim deliliktir, ilimsiz amel ise olmaz." Eğer o ilim, kokarca böceğinin önünde duramıyorsa, o ilmin toplumsal karşılığı bitmiş demektir.
​Gençlik Göçüyor, Şehir Yaşlanıyor
​Trabzon, bugün Türkiye’nin en çok genç işsizliği yaşayan illerinden biri haline gelmişse, bu sadece ekonomik bir kriz değil, bir vizyon krizidir.
​Gençler umutsuz.
​Evlilik oranları düşmüş.
​Şehir, bir emekli dinlenme tesisine dönüşüyor.
​Kanuni Sultan Süleyman’ın doğduğu bu topraklar, "Cihan Devleti"ne lider yetiştirirken bugün kendi evlatlarını gurbete kurban veriyor. Büyük Selçuklu veziri Nizamülmülk, Siyasetname’sinde şöyle der: "Hükümdar ve yöneticiler, memleketi imar etmek, halkı zenginleştirmekle yükümlüdür." Bugünün "alimleri" ve "yöneticileri" ise şehri imar etmek yerine, gündemi boş polemiklerle ve spor tebrikleriyle işgal ediyorlar.
​Ne Yapmalı?
​Üniversite, Trabzon’un sadece ismi değil, motor gücü olmalıdır.
​Tarım ve Doğa Masası Kurulmalı: Acilen kokarca böceği ve yaban hayatı için sahadan veri toplayan, köylüyle el ele veren bir birim aktif hale gelmelidir.
​İstihdam Odaklı Teknoparklar: Sadece inşaatla değil, teknoloji ve yerel üretimle gençlerin Trabzon’da kalması sağlanmalıdır.
​Akademik Hesap Verilebilirlik: Şehir, üniversitesine sormalıdır: "Bu yıl Trabzon’un hangi derdine derman oldunuz?"
​Sözün özü; şampiyonları tebrik etmek güzeldir ancak asıl şampiyonluk, halkın sofrasındaki rızkı korumak ve gencine bu topraklarda gelecek sunabilmektir. Unutulmamalıdır ki; "Alimin ölümü, alemin ölümü gibidir" derler. Eğer bir üniversite şehrin sorunlarına karşı "ölü taklidi" yapıyorsa, o şehir de yavaş yavaş ölüyor demektir.
​Vakit, tebrik kuyruğundan çıkıp, çözüm masasına oturma vaktidir.